SINIGAWAN AKO NG ASAWA KO NG “LUMAYAS KA SA BAHAY KO!” HABANG TUMATAWA ANG BIYENAN KO. KINABUKASAN, NAMUTLA SILA NANG DUMATING ANG MGA PULIS… DAHIL SA ISANG KATOTOHANANG HINDI NILA INAASAHAN.
Ako si Sophia. Sa loob ng limang taon, naging sunud-sunuran ako sa asawa kong si Derrick at sa nanay niyang matapobre na si Donya Glenda.
Ang tingin nila sa akin ay “palamunin.” Isa lang akong simpleng freelance writer, habang si Derrick ay isang Manager sa isang malaking kumpanya. Si Donya Glenda naman ay laging nakabantay, pinupuna ang bawat galaw ko.
“Ang tamad-tamad mo, Sophia!” laging sigaw ni Donya Glenda. “Wala kang ambag sa bahay na ‘to! Ang anak ko ang nagpapakahirap magtrabaho para sa mansyon na ito, tapos ikaw, nakaupo lang?!”
Isang gabi, umuwi si Derrick na mainit ang ulo. Lasing siya. Kasama niya ang isang babae—si Rina, ang sekretarya niya.
“Derrick?” gulat kong tanong. “Sino siya? Bakit mo siya dinala sa bahay natin?”
“Bahay NATIN?!” sigaw ni Derrick. “Wala kang bahay! AKIN ang bahay na ‘to! Ako ang nagbabayad ng bills! Ako ang may pera!”
Lumapit si Donya Glenda at tumawa nang malakas. “Tama ‘yan, anak! Palayasin mo na ‘yang walang kwentang babae na ‘yan! Mas bagay si Rina dito. Maganda, may trabaho, hindi katulad niyang si Sophia na parang basahan!”
Hinawakan ako ni Derrick sa braso at kinaladkad papunta sa pinto. Bumubuhos ang malakas na ulan sa labas.
“GET OUT OF HERE!” sigaw ni Derrick. “Lumayas ka! Ayoko nang makita ang pagmumukha mo! Huwag ka nang babalik!”
Tinulak niya ako palabas. Nadapa ako sa putikan.
Rinig ko ang halakhak ni Donya Glenda at ni Rina habang isinasara nila ang malaking pinto. “Bye bye, loser! Hahaha!”
Tumayo ako. Basang-basa, nilalamig, at puno ng putik. Tinitigan ko ang bahay.
“Sige,” bulong ko sa sarili ko. “Gusto niyo akong umalis? Aalis ako. Pero sisiguraduhin kong sa pagsikat ng araw, kayo naman ang luluhod.”
Hindi nila alam ang isang sikreto. Ang akala nilang “simpleng writer” ay ang Ghost Writer ng pinakasikat na Best-Selling Novels sa buong mundo. At ang “Mansyon” na tinitirhan namin? Hindi si Derrick ang may-ari nun.
KINABUKASAN…
Maaliwalas ang umaga. Masayang nag-aalmusal si Derrick, Donya Glenda, at Rina sa garden.
“Ang sarap ng simoy ng hangin kapag wala ‘yung bwisit na Sophia na ‘yun,” sabi ni Donya Glenda habang humihigop ng kape.
“Sinabi mo pa, Ma,” sagot ni Derrick. “Finally, solo ko na ang bahay ko.”
Biglang may bumusina nang malakas sa gate.
Pumasok ang tatlong Police Cars at isang malaking Truck ng lipat-bahay.
Nagulat sila Derrick. Tumakbo sila sa gate.
“Hoy! Anong ginagawa niyo dito?!” sigaw ni Derrick sa mga pulis. “Private property ito! Trespassing kayo!”
Bumaba ang isang lalaking naka-suit. Si Atty. Cruz.
“Good morning, Mr. Derrick,” seryosong sabi ng abogado. “Nandito kami para ipatupad ang Eviction Order (Utos ng Pagpapalayas).”
“Eviction?!” tawa ni Derrick. “Baliw ka ba? AKIN ang bahay na ‘to! Ako ang nagbabayad ng monthly amortization!”
May inilabas na dokumento si Atty. Cruz.
“Mr. Derrick, ang binabayaran mo buwan-buwan ay ang Lease o Upa sa lupa. Pero ang bahay? Ang istruktura? At ang titulong nakapangalan sa Deed of Sale limang taon na ang nakakaraan?”
“Hindi sa’yo nakapangalan ‘yun.”
“Ano?!” namutla si Derrick. “Kanino?!”
Bumukas ang pinto ng isang Black SUV sa likod ng mga pulis.
Bumaba ako.
Naka-suot ako ng Red Pantsuit. Naka-heels. Naka-shades. Walang bahid ng dumi o luha. Mukha akong may-ari ng kumpanya.
Tinanggal ko ang shades ko at tinitigan sila.
“Sa akin,” sagot ko.
Nalaglag ang panga ni Donya Glenda. “S-Sophia?!”
Lumapit ako sa gate.
“Nakalimutan niyo na yata,” sabi ko nang malakas. “Bago tayo ikasal, binili ko ang lupa at bahay na ito gamit ang royalties ko sa libro. Hinayaan kitang magbayad ng maliliit na bills, Derrick, para maramdaman mong ikaw ang lalaki. Pero sa papel? Ako ang Landlord mo.”
“At dahil pinalayas niyo ako kagabi… tinapos ko na ang Verbal Lease Agreement natin.”
Humarap ako sa mga pulis.
“Chief, paki-labas na po ang mga squatters sa bahay ko. Ngayon din.”
“TEKA! SANDALI!” sigaw ni Derrick, lumuluhod at kumakapit sa gate. “Sophia! Hon! Asawa mo ako! Bahay natin ‘to! Joke lang ‘yung kagabi! Lasing lang ako!”
“Joke?” ngisi ko. “Nakakatawa. Pero hindi ako natatawa.”
“At ikaw,” turo ko kay Donya Glenda na nanginginig na sa takot. “Sabi mo kagabi, wala akong ambag? Ako ang bumili ng sofa na inuupuan mo. Ako ang bumili ng kama na tinutulugan mo. At ako ang may-ari ng bubong sa ulo mo.”
“Ngayon, tignan natin kung saan kayo pupulutin.”
Pumasok ang mga movers at inilabas ang mga gamit nila Derrick—mga damit, sapatos, at Playstation—at itinapon sa kalsada.
Si Rina, ang sekretarya, ay tumakbo na palayo, ayaw madamay sa gulo.
Naiwan si Derrick at Donya Glenda sa labas ng gate, nakaupo sa bangketa, habang pinapanood akong isarado ang gate ng mansyon.
“Sino ka ba talaga, Sophia?!” sigaw ni Derrick habang umiiyak.
Sumilip ako sa rehas ng gate.
“Ako?” ngumiti ako. “Ako lang naman ang babaeng pinalayas niyo. At ako rin ang babaeng nagmamay-ari ng mundo niyo.”
KLANG!
Isinarado ko ang gate at ni-lock ito. Sa loob ng mansyon, tahimik at payapa. Sa labas, rinig ko ang pagsisisi ng mga taong hindi marunong tumanaw ng utang na loob.
